- ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ -


Βγήκα από τη πόρτα το πρωί
Να πάω στης μέρας τη γιορτή
Και ο ήλιος κάπου εκεί ψηλά
Σαν να μου λέει “ γεια χαρά ”

Οι φάτσες γύρω με κοιτούν
Σαν να μοιάζουν πως δε ζουν
Με ένα βλέμμα τραγικό
Χωρίς ελπίδα και σκοπό

Στο δρόμο ο αέρας με φυσά
Και τη σκέψη μου σκορπά
Σε όνειρα γλυκά
Για της ζωής τα μυστικά

Σαν πέφτει αργά η νύχτια
Και το φεγγάρι να ακουμπά
Το μαύρο πέπλο του ουρανού
Της ελπίδας του χαμού

Η φύση όλη μου γέλα
Και την ακούω να τραγουδά
Για το ταξίδι μου αυτό
εκεί που υπάρχω , μα δε ζω

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

0 Είχαν κάτι να πούν . . .:

Αναγνώστες Περαστικοί